Het systeem

Het systeem
Het is laat in de middag. De eampus van de universiteit heeft zieh getooid met vlammende herfsttinten die fraai worden belieht door de stralen van de ondergaande zon. Maar de professor heeft geen oog voor het natuursehoon voor zijn raam. Hij slaakt een diepe zueht. ‘lk moet vanavond nog de drukproef eontroleren van een artikel voor een Amerikaans tijdsehrift.Als tien mensen kantoorruimte huren maastricht het lezen is het veel – je vraagt je af waar je het voor doet. Maar ik moet wel, want het levert mijn afdeling weer drie credit points op. ‘Het systeem werkt de verloedering overigens wel in de hand. Mensen gaan hun onderzoeksresultaten uitmelken. Je verandert je vraagstelling wat, je stopt er een paar andere gegevens in en stuurt het naar een ander tijdsehrift – weer een paar punten. En die bladen moeten per slot van rekening ook vol. ‘Er is al een faeulteit waar je niet meer op een monografie mag promoveren. Dat kost veel kantoorruimte huren breda te veel tijd, voor de promotor en voor de promovendus.Je mag alleen nog maar artikelen sehrijven.Vijf stuks, voor elk krijg je punten.Voldoende punten -een nieuwe doetor.’
‘Het systeem’ waarover binnen de universitaire wereld zo veel wordt geklaagd is het evaluatiesysteem dat is ontwikkeld en wordt toegepast door de VSNU, het samenwerkingsverband van de Nederlandse universiteiten. Frans van Steijn, binnen de
VSNU verantwoordelijk voor de toepassing van het evaluatiesysteem, noemt het een management tool met een tweezijdige doelstelling. ‘De eerste is de kwaliteit van het onderzoek te verbeteren.Vervolgens kan je ingewikkelde discussies houden over wat verbetering kantoorruimte huren amsterdam inhoudt, maar het is wel een doelstelling. De andere is het afleggen van verantwoording. De overheid trekt geld uit voor onderzoek; dan moet ook verantwoord worden wat daarmee gebeurt. Ook dat is een managementvraagstuk. Die doelstelling wordt niet in twijfel getrokken -ook niet door de onderzoekers.’ De vele kritische wetenschappers in uiteenlopende disciplines – van technisch fysici tot filosofen – richten hun pijlen dan ook niet zozeer op de doelstelling van het evaluatiesysteem, als wel op de wijze waarop de wetenschappelijke productie wordt vastgesteld. In het kort: de productiviteit van een groep wetenschappers binnen een onderzoekseenheid wordt allereerst gemeten aan de hand van het aantal tijdschriftartikelen dat zij produceren. Maar niet elk tijdschrift dat zijn kolommen openstelt weegt even zwaar. Binnen de betawetenschappen geldt bijvoorbeeld een publicatie in het blad Nature als absolute topprestatie.Aan zo’n publicatie gaat een strenge selectie vooraf kantoorruimte huren haarlem door een tijdschriftredactie, bestaande uit de creme de la creme van de wetenschap op een bepaald vakgebied. ‘Daarmee toont de wetenschapper aan wat hij heeft geproduceerd’, zegtVan Steijn,’en wat anderen geaccepteerd hebben als zijn werk. De selectie door een tijdschriftredactie werkt heel sturend in de wetenschap.’

Geef een reactie